Stal S235J2 – skład chemiczny, parametry i zastosowania

S235J2 – definicja i miejsce w grupie S235

S235J2 to niestopowa stal konstrukcyjna według EN 10025-2, charakteryzująca się minimalną granicą plastyczności 235 MPa dla najcieńszego zakresu grubości, wymaganą udarnością 27 J przy -20 stopni C w próbie Charpy V oraz numerem materiału W.Nr 1.0117. To ten sam poziom wytrzymałości co S235JR, ale z twardszym wymaganiem odbiorowym w niskiej temperaturze.

Ta różnica gubi się w codziennej praktyce zakupowej częściej, niż wynikałoby to z jej wagi. Zamówienie brzmi „S235″, magazynier wydaje JR, konstrukcja idzie na zewnątrz, a przy odbiorze okazuje się, że projekt wymagał J2. Materiał trzeba wymienić albo dokumentować odstępstwo. Kosztowna lekcja.

Co oznaczają symbol S, liczba 235 i litery J2?

Litera S to structural – stal konstrukcyjna. Liczba 235 to minimalna granica plastyczności ReH w MPa dla grubości do 16 mm. Symbol J2 opisuje wymaganie udarności: 27 dżuli przy temperaturze minus 20 stopni Celsjusza. Trzy elementy, trzy różne informacje – i tylko pierwsze dwa mówią o nośności.

• S – stal konstrukcyjna niestopowa objęta EN 10025-2, odróżniana od P (zbiorniki ciśnieniowe), L (rurociągi) czy E (stal maszynowa).
• 235 – minimalna granica plastyczności w MPa dla grubości nieprzekraczającej 16 mm; powyżej tej grubości norma dopuszcza niższe wartości.
• J – poziom energii łamania 27 J w próbie Charpy z karbem V, zgodnie z metodyką PN-EN ISO 148-1:2016.
• 2 – temperatura próby udarności minus 20 stopni C; symbol 0 oznacza 0 stopni C, symbol R temperaturę pokojową (+20 stopni C).
• Brak dopisku o stanie odtlenienia – dla J0 i J2 norma z zasady wymaga stali całkowicie uspokojonej, co ma znaczenie dla jednorodności właściwości.

Czy sama nazwa gatunku wystarczy do zamówienia?

Nie. Nazwa gatunku to jeden z pięciu parametrów zamówienia, a nie całe zamówienie. Bez normy odniesienia, postaci wyrobu, wymiaru i wymaganego dokumentu kontroli dostawca ma pole do interpretacji, a odbiorca traci podstawę do reklamacji.

W praktyce, którą prowadzę przy weryfikacji dostaw, kompletny zapis wygląda tak: gatunek plus norma plus postać plus wymiar plus stan dostawy plus dokument kontroli. Pięć pól. Brak któregokolwiek generuje telefon do dostawcy albo problem przy odbiorze.

• Blacha gorącowalcowana – najczęstsza postać, zwykle w grubościach od 3 do 100 mm, przy grubszych zakresach warto potwierdzić dostępność wariantu J2.
• Kształtowniki IPE, HEA, HEB – dwuteowniki konstrukcyjne, gdzie J2 pojawia się przy elementach nośnych pracujących na zewnątrz.
• Płaskownik i kątownik – typowe elementy wsporników, ram i konstrukcji pomocniczych.
• Pręt okrągły i kwadratowy – stosowany na trzpienie, osie niekrytyczne, elementy spawane o prostej geometrii.
• Rury konstrukcyjne – tutaj uwaga: rury profilowe częściej opisuje EN 10219 lub EN 10210 niż EN 10025-2, więc oznaczenie wygląda podobnie, ale norma jest inna.

Udarność J2: 27 J przy -20 stopni C

J2 oznacza wymaganie minimalnej energii łamania 27 J przy temperaturze minus 20 stopni C w próbie Charpy z karbem V (źródło: EN 10025-2:2019). Próba polega na złamaniu znormalizowanej próbki uderzeniem młota wahadłowego i pomiarze pochłoniętej energii – im niższa wartość, tym większa skłonność materiału do kruchego pękania.

Dlaczego udarność w ujemnej temperaturze ma znaczenie?

Ponieważ stale ferrytyczne mają temperaturę przejścia w stan kruchy. Powyżej niej pękają plastycznie, z widocznym odkształceniem i pochłonięciem dużej energii. Poniżej – pękają krucho, nagle, bez ostrzeżenia, przy naprężeniach znacznie niższych od granicy plastyczności.

Konstrukcja stalowa na zewnątrz w polskim styczniu potrafi mieć temperaturę ścianki -15 stopni C przez wiele dni. Jeżeli materiał ma potwierdzoną udarność dopiero w +20 stopni C, projektant nie ma dowodu, że w tych warunkach zachowa się plastycznie. To właśnie ten dowód kupuje się razem z literą J2.

“Kruche pękanie stali konstrukcyjnych jest zależne od trzech czynników jednocześnie: poziomu naprężeń, obecności karbu lub wady oraz temperatury eksploatacji. Wykluczenie jednego z nich radykalnie zmniejsza ryzyko awarii.” — The Welding Institute (TWI), materiały techniczne dotyczące odporności na kruche pękanie

Jak przebiega próba Charpy V i co pokazuje atest?

Próba Charpy V przebiega w pięciu krokach określonych w PN-EN ISO 148-1:2016. Wynik trafia do atestu jako trzy pojedyncze wartości plus średnia – i to te liczby, nie nazwa gatunku, są dowodem odbiorowym.

1. Pobranie próbek z wyrobu w kierunku i miejscu określonym normą wyrobu – dla wyrobów płaskich zwykle wzdłuż kierunku walcowania.
2. Wykonanie próbki o przekroju 10 x 10 mm i długości 55 mm z karbem V o kącie 45 stopni i promieniu dna 0,25 mm.
3. Schłodzenie próbek do temperatury próby, czyli -20 stopni C dla J2, z kontrolą tolerancji temperatury.
4. Złamanie próbki młotem wahadłowym i odczyt energii pochłoniętej w dżulach.
5. Zapis trzech wyników jednostkowych i średniej w dokumencie kontroli – norma dopuszcza pojedynczą wartość niższą od wymaganej średniej w określonych granicach.

Cytowalna reguła: udarność 27 J przy -20 stopni C jest wymaganiem odbiorowym potwierdzanym badaniem laboratoryjnym, a nie deklaracją handlową – jeśli atest 3.1 nie zawiera wyników Charpy, materiał formalnie nie ma potwierdzonego poziomu J2.

Czy J2 oznacza „stal na mróz” w każdym zastosowaniu?

Nie. J2 potwierdza konkretny wynik w konkretnej próbie, a nie uniwersalną odporność na obciążenia dynamiczne czy zmęczeniowe. Konstrukcja pracująca w -40 stopni C, pod obciążeniem udarowym albo z grubymi przekrojami spawanymi wymaga osobnej analizy – w takich przypadkach patrzy się na klasy K2, na stale drobnoziarniste albo na normy odrębne od EN 10025-2.

Skład chemiczny S235J2 według EN 10025-2

Skład chemiczny S235J2 to zestaw limitów górnych, nie jedna receptura. Norma EN 10025-2:2019 określa maksymalną zawartość węgla, fosforu, siarki i azotu oraz górny limit manganu; huty poruszają się w tych granicach swobodnie, dlatego dwie dostawy tego samego gatunku mogą mieć wyraźnie inny skład przy identycznej zgodności normowej.

Jakie pierwiastki i w jakich granicach kontroluje norma?

Norma kontroluje pięć parametrów krytycznych dla spawalności i jednorodności. Wartości poniżej to typowe poziomy przywoływane dla S235J2 w analizie wytopu – dokładne limity dla danej grubości i postaci wyrobu należy odczytać z aktualnego wydania EN 10025-2, bo różnią się dla analizy wytopu i analizy wyrobu.

• Węgiel (C) – utrzymywany na niskim poziomie rzędu 0,17 procent maksimum dla cieńszych zakresów; to główny czynnik decydujący o hartowności strefy wpływu ciepła przy spawaniu.
• Mangan (Mn) – do około 1,40 procent; podnosi wytrzymałość i wiąże siarkę, ale zwiększa równoważnik węgla.
• Fosfor (P) – limit ostrzejszy niż w JR, rzędu 0,025-0,030 procent; fosfor podnosi temperaturę przejścia w stan kruchy, dlatego dla J2 jest pilnowany mocniej.
• Siarka (S) – podobnie ograniczana do około 0,025-0,030 procent; wtrącenia siarczkowe pogarszają udarność, zwłaszcza w kierunku poprzecznym.
• Azot (N) – kontrolowany, bo wolny azot sprzyja starzeniu odkształceniowemu i spadkowi udarności po gięciu na zimno.
• Miedź (Cu) – zwykle limitowana do około 0,55 procent, głównie ze względu na spawalność i pękanie na gorąco.

Ostrzejsze limity P i S przy J2 względem JR nie są kosmetyką. To właśnie one, obok całkowitego uspokojenia stali, pozwalają hucie przejść próbę udarności przy -20 stopni C powtarzalnie, a nie przypadkiem.

Jak liczyć równoważnik węgla i po co?

Równoważnik węgla CE sprowadza wpływ kilku pierwiastków do jednej liczby porównawczej, wzorem CEV = C + Mn/6 + (Cr+Mo+V)/5 + (Ni+Cu)/15. Im wyższy CE, tym większe ryzyko powstania twardych struktur w strefie wpływu ciepła i pęknięć zimnych – i tym poważniej trzeba rozważyć podgrzewanie wstępne.

Przy S235J2 wartości CEV są niskie, typowo poniżej 0,40, co plasuje ten gatunek wśród stali dobrze spawalnych. W elementach o grubości 10-12 mm, w hali o temperaturze +15 stopni C, spawam MAG-iem bez podgrzewania i bez komplikacji. Przy 40 mm blachy w wiacie zewnętrznej w grudniu rachunek wygląda już inaczej.

Czy S235J2 dobrze się spawa?

Tak – S235J2 jest zwykle dobrze spawalna metodami MAG (135/138), MMA (111), SAW (121) i TIG (141), pod warunkiem prawidłowo dobranej technologii. O powodzeniu decydują cztery zmienne, nie sama nazwa gatunku.

• Grubość i sztywność złącza – grubsze i bardziej zdefiniowane przestrzennie węzły odprowadzają ciepło szybciej i zwiększają ryzyko pęknięć zimnych.
• Temperatura otoczenia i materiału – spawanie poniżej +5 stopni C bez podgrzania to typowe źródło problemów w konstrukcjach montowanych zimą.
• Energia liniowa – zbyt niska sprzyja twardym strukturom, zbyt wysoka rozrostowi ziarna i spadkowi udarności w SWC, więc dla J2 pilnuje się górnego zakresu.
• Wilgotność i stan powierzchni – rdza, olej i wilgoć to źródło wodoru dyfundującego, głównego sprawcy pęknięć zimnych.
• Materiał dodatkowy – dla konstrukcji odbieranych z wymaganiem udarności dobiera się spoiwo o potwierdzonej udarności co najmniej równej materiałowi rodzimemu.

Dla konstrukcji nośnych decydują WPS, kwalifikacja technologii i uprawnienia spawacza według wymagań wykonawczych EN 1090, a nie deklaracja handlowca. Dobór materiału i technologii do konstrukcji nośnej zawsze potwierdza projektant lub uprawniony konstruktor – ten artykuł nie zastępuje dokumentacji projektowej.

Właściwości mechaniczne: S235J2 a S235JR i S235J0

Wszystkie trzy gatunki – S235JR, S235J0 i S235J2 – mają tę samą podstawową charakterystykę wytrzymałościową: ReH minimum 235 MPa do 16 mm i Rm w zakresie 360-510 MPa dla cieńszych wyrobów (źródło: EN 10025-2:2019). Różnica leży wyłącznie w temperaturze, w której potwierdzana jest udarność 27 J.

Jak ReH, Rm i wydłużenie zmieniają się z grubością?

Granica plastyczności maleje wraz ze wzrostem grubości wyrobu – to jeden z najczęściej pomijanych szczegółów przy projektowaniu. Wartość 235 MPa dotyczy grubości do 16 mm; powyżej norma dopuszcza wartości niższe, schodząc stopniowo dla najgrubszych zakresów.

Uwaga do tabeli: wartości mają charakter orientacyjny i porządkujący. Do obliczeń i dokumentacji odbiorowej należy używać tabel z aktualnego wydania EN 10025-2 oraz konkretnego atestu 3.1 dla danego wytopu.

Czym dokładnie różnią się JR, J0 i J2?

Różnica sprowadza się do jednej kolumny: temperatury próby udarności. Poniższe zestawienie porządkuje to, co w praktyce zakupowej najczęściej się myli.

Kiedy S235J2 to przesada, a kiedy minimum?

To zależy od trzech czynników: temperatury pracy elementu, jego roli w konstrukcji i wymagań dokumentacji. J2 bywa nadmiarem w warsztatowych ramach transportowych stojących pod dachem – i minimum bezwzględnym w podporze pomostu na zewnątrz.

• J2 jako minimum – element nośny na zewnątrz, spawany, o grubości powyżej kilkunastu milimetrów, w klimacie z ujemnymi temperaturami przez część roku.
• J2 jako rozsądny margines – nieogrzewane hale, wiaty, konstrukcje wsporcze urządzeń pracujących w chłodni lub magazynie mroźniczym.
• J2 jako nadmiar kosztowy – podkładki, wsporniki drugorzędne, elementy wewnętrzne bez funkcji nośnej, gdzie JR spełnia wymagania projektu.
• Względy dostępności – w niektórych wymiarach i postaciach J2 bywa dostępne z dłuższym terminem lub z dopłatą względem JR; dane cenowe zmieniają się miesięcznie i wymagają zapytania u dostawcy (stan: lipiec 2026).
• Czego nie robić – nie traktować J2 jako gatunku „mocniejszego”; przy tej samej grubości nośność obliczeniowa jest taka sama jak dla JR.

Szerzej porównuję warianty w osobnych kartach: S235JR – skład i spawalność oraz S235J0 – właściwości i udarność.

Odpowiedniki S235J2: 1.0117, St37-3N i starsze oznaczenia

Podstawowym odpowiednikiem numerycznym S235J2 jest W.Nr 1.0117, przypisany zgodnie z systemem numerycznym opisanym w PN-EN 10027-2:2015. Historycznie gatunek zestawia się z niemieckim St37-3N według wycofanej DIN 17100 i polskim St3S w wariantach z wymaganiem udarności – ale te porównania wymagają weryfikacji atestem, nie tylko tabelą.

Jakie oznaczenia pojawiają się w tabelach porównawczych?

Czym różni się zamienność normowa od handlowej?

Zamienność normowa oznacza zgodność wymagań w aktualnej normie wyrobu; zamienność handlowa to deklaracja dostawcy, że materiał „odpowiada” innemu gatunkowi. To dwie różne rzeczy i tylko pierwsza broni się przy odbiorze konstrukcji.

Przy materiale z importu regularnie widuję sytuację, w której nazwa handlowa brzmi znajomo, a atest pokazuje inny zestaw badań. Sprawdzam wtedy trzy rzeczy w tej kolejności: normę odniesienia w nagłówku atestu, wyniki próby udarności z podaną temperaturą, analizę chemiczną wytopu. Nazwa gatunku jest czwarta w kolejności, nie pierwsza.

“System numeryczny oznaczania stali przypisuje każdemu gatunkowi jednoznaczny numer materiału, co ułatwia identyfikację niezależnie od języka i systemu nazw symbolicznych.” — parafraza założeń PN-EN 10027-2:2015, Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN)

Zastosowania i zamawianie S235J2 bez pomyłki

S235J2 stosuje się tam, gdzie wystarcza wytrzymałość typowa dla S235, ale potrzebne jest potwierdzenie udarności przy -20 stopni C: w konstrukcjach zewnętrznych, elementach spawanych, ramach i podporach odbieranych według dokumentacji technicznej. Prawidłowe zamówienie zawiera pięć elementów – gatunek, normę, postać, wymiar i dokument kontroli.

Gdzie S235J2 sprawdza się najlepiej?

• Konstrukcje zewnętrzne – wiaty, zadaszenia, ramy nośne urządzeń stojących na wolnym powietrzu, gdzie temperatura ścianki spada zimą poniżej zera.
• Elementy spawane średnich grubości – węzły blachownicowe, żebra, blachy węzłowe, gdzie karb spoiny łączy się z niską temperaturą pracy.
• Konstrukcje wsporcze w obiektach nieogrzewanych – hale magazynowe, chłodnie, obiekty rolnicze i przemysłowe bez ogrzewania.
• Mniejsze konstrukcje mostowe i kładki technologiczne – przy czym obiekty inżynierskie mają własne, ostrzejsze wymagania materiałowe wynikające z dokumentacji i norm branżowych.
• Ramy maszyn i podesty przemysłowe – szczególnie gdy element pracuje pod obciążeniem zmiennym i jest odbierany z dokumentacją spawalniczą.

Odwrotna strona: nie ma sensu przepłacać za J2 tam, gdzie element całe życie stoi w ogrzewanej hali. Gatunek dobiera się do warunków pracy, nie do przyzwyczajenia zakupowca.

Jak poprawnie zapisać zamówienie na S235J2?

Poprawne zamówienie zaczyna się od gatunku z normą i kończy na dokumencie kontroli. Kolejność poniżej to schemat, którego używam przy weryfikacji zapytań ofertowych.

1. Gatunek i norma – „S235J2 wg EN 10025-2″, nigdy samo „S235″; nazwa bez normy nie definiuje wymagań odbiorowych.
2. Postać wyrobu – blacha gorącowalcowana, kształtownik IPE/HEB, płaskownik, pręt; dla rur wskazać właściwą normę wyrobu.
3. Wymiar i tolerancje – grubość, szerokość, długość plus norma tolerancji, np. dla blach walcowanych na gorąco.
4. Stan powierzchni i dostawy – walcowany na gorąco, śrutowany, gruntowany; dla elementów malowanych ma to wpływ na przygotowanie powierzchni.
5. Dokument kontroli – atest 3.1 według EN 10204 dla elementów nośnych; atest 2.2 to deklaracja wytwórcy bez badań na konkretnej partii.
6. Wymagania dodatkowe – badanie ultradźwiękowe blach, udarność w kierunku poprzecznym, oznakowanie sztuk – jeśli wymaga tego projekt.

Więcej o czytaniu dokumentów odbiorowych w karcie: Atest 3.1 i 2.2 – jak czytać dokumenty stali.

Kiedy S235J2 nie wystarczy i trzeba sięgnąć po S355J2?

Wtedy, gdy ograniczeniem staje się nośność, a nie udarność. S355J2 ma minimalną granicę plastyczności 355 MPa zamiast 235 MPa przy tym samym poziomie udarności 27 J w -20 stopni C, co pozwala zmniejszyć przekroje przy tym samym obciążeniu.

• Sygnał do zmiany – przekroje rosną nieproporcjonalnie do obciążenia, a masa konstrukcji przestaje być akceptowalna transportowo lub montażowo.
• Zysk – około 50 procent wyższa granica plastyczności przekłada się na oszczędność masy w elementach zginanych i rozciąganych.
• Koszt ukryty – wyższy równoważnik węgla oznacza ostrzejsze wymagania spawalnicze, częściej podgrzewanie wstępne i staranniejszy dobór spoiwa.
• Pułapka sztywności – moduł Younga jest ten sam (około 210 GPa), więc cieńszy przekrój z S355 ugina się bardziej; przy kryterium ugięcia zamiana nic nie daje.
• Warunek formalny – zmiana gatunku w konstrukcji nośnej wymaga potwierdzenia przez projektanta i aktualizacji dokumentacji, także spawalniczej.

Szczegóły w karcie: S355J2 – mocniejsza stal konstrukcyjna.

Najczęściej zadawane pytania

Co oznacza J2 w S235J2?

J2 oznacza wymaganie udarności 27 J przy temperaturze minus 20 stopni C w próbie Charpy z karbem V. To najważniejsza praktyczna różnica względem S235JR (+20 stopni C) i S235J0 (0 stopni C) w obrębie tej samej grupy wytrzymałościowej. Litera J odnosi się do poziomu energii, cyfra 2 do temperatury próby.

Czy S235J2 ma większą wytrzymałość niż S235JR?

Nie, tego nie należy tak upraszczać. S235J2 i S235JR mają ten sam poziom podstawowej wytrzymałości – minimum 235 MPa granicy plastyczności dla grubości do 16 mm i Rm 360-510 MPa. Różnią się wyłącznie wymaganiem udarności i temperaturą, w której jest ona potwierdzana badaniem.

Jaki jest numer materiału S235J2?

S235J2 jest przypisana numerowi materiału W.Nr 1.0117 w systemie numerycznym opisanym w PN-EN 10027-2:2015. Przy zakupie trzeba jednak podawać również normę EN 10025-2 oraz wymagany dokument kontroli, bo sam numer nie definiuje postaci wyrobu ani zakresu badań odbiorowych.

Czy S235J2 nadaje się do spawania?

Tak, S235J2 jest zwykle dobrze spawalna metodami MAG, MMA, SAW i TIG dzięki niskiej zawartości węgla i niskiemu równoważnikowi węgla. Dla grubszych przekrojów i konstrukcji odpowiedzialnych trzeba jednak kontrolować CEV, temperaturę pracy i otoczenia, przygotowanie złącza oraz stosować kwalifikowaną technologię spawania z odpowiednim materiałem dodatkowym.

Kiedy wybrać S235J2 zamiast S235JR?

Wtedy, gdy projekt wymaga potwierdzonej udarności przy -20 stopni C albo element pracuje na zewnątrz, w nieogrzewanym obiekcie lub pod obciążeniami dynamicznymi z karbami spawalniczymi. Decyzję zawsze potwierdza się wymaganiami dokumentacji projektowej, a nie samą intuicją zakupową. W elementach wewnętrznych bez funkcji nośnej JR zwykle w zupełności wystarcza.

Czy S235J2 można zamienić na S355J2?

S355J2 ma wyższą granicę plastyczności (355 MPa wobec 235 MPa), ale zamiana nie jest automatyczna. Trzeba sprawdzić projekt, spawalność, kryterium sztywności i ugięcia, dobrane grubości, dostępność wyrobu oraz wpływ zmiany na całą konstrukcję i technologię spawania. Każdą taką zmianę w konstrukcji nośnej zatwierdza projektant.

Jak sprawdzić, czy dostarczony materiał naprawdę jest S235J2?

Podstawą jest atest 3.1 według EN 10204, w którym muszą znaleźć się: norma odniesienia EN 10025-2, oznaczenie gatunku, analiza chemiczna wytopu oraz wyniki próby udarności z podaną temperaturą -20 stopni C. Brak wyników Charpy w dokumencie oznacza, że poziom J2 nie został potwierdzony badaniem na tej partii. Numer wytopu na atestach powinien odpowiadać oznakowaniu na wyrobie.

Czy S235J2 wymaga obróbki cieplnej po spawaniu?

W typowych konstrukcjach ze stali S235J2 obróbka cieplna po spawaniu zwykle nie jest wymagana ze względu na niski węgiel i niski równoważnik węgla. Wyjątkiem są bardzo grube przekroje, konstrukcje o wysokim poziomie naprężeń własnych lub wymagania szczególne wynikające z dokumentacji i norm branżowych. Decyzję podejmuje technolog spawalnik na podstawie WPS i wymagań projektu.

Źródła i literatura

1. CEN (2019): EN 10025-2 Hot rolled products of structural steels – Part 2: Technical delivery conditions for non-alloy structural steels – wymagania mechaniczne, skład chemiczny i wymagania udarności dla S235JR, S235J0 i S235J2.
2. CEN (2015): PN-EN 10027-2 Systemy oznaczania stali – Część 2: System numeryczny – podstawa przypisania numerów materiałowych, w tym W.Nr 1.0117.
3. ISO (2016): PN-EN ISO 148-1 Metale – Próba udarności sposobem Charpy’ego – Część 1: Metoda badania – metodyka próby Charpy V i interpretacja energii łamania.
4. CEN: EN 10204 Wyroby metalowe – Rodzaje dokumentów kontroli – definicje dokumentów 2.2 i 3.1 przywoływanych w zamówieniach materiałowych.
5. The Welding Institute (TWI) – materiały techniczne dotyczące spawalności stali konstrukcyjnych, równoważnika węgla i odporności na kruche pękanie.

Dane normowe sprawdzone: lipiec 2026. Wydania norm i dostępność gatunków zmieniają się – przed zakupem i projektowaniem należy zweryfikować aktualne wydanie EN 10025-2 oraz treść atestu konkretnej dostawy. Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje dokumentacji projektowej ani konsultacji z uprawnionym projektantem konstrukcji.

inż. Paweł Sokołowski

Inżynier metalurg z ponad 15-letnim doświadczeniem w laboratorium badań materiałowych i dziale kontroli jakości stali. Na co dzień zajmuje się badaniami własności mechanicznych, analizą składu chemicznego wytopów i oceną zgodności gatunków z normami PN-EN. Współpracował z hutami, kuźniami i zakładami obróbki cieplnej przy doborze stali do zastosowań konstrukcyjnych i narzędziowych. Na Gatunkistali.pl porządkuje wiedzę o gatunkach stali i stopów – od oznaczeń i odpowiedników po praktyczne porównania.