W systemie EN stal ma numer materiałowy 1.XXXX (np. 1.4301) oraz oznaczenie znakowe opisujące skład i właściwości (np. X5CrNi18-10). Numer jest wygodny w dokumentacji, a znak mówi o zawartości węgla i dodatków stopowych – obu używa się zamiennie.

W stanie wyżarzonym austenityczna stal 1.4301 (304) jest praktycznie niemagnetyczna, ale po zgniocie – gięciu, tłoczeniu czy obróbce skrawaniem – może stać się lekko magnetyczna. To normalne zjawisko i nie oznacza, że stal jest gorszej jakości ani że nie jest nierdzewna.

Na noże używa się stali narzędziowych i nierdzewnych o wysokiej twardości po hartowaniu – popularne są m.in. gatunki z grupy nierdzewnych martenzytycznych (np. 1.4034) oraz stale narzędziowe jak NC11LV. Kluczowy jest kompromis między twardością, odpornością na korozję i łatwością ostrzenia.

Obie to stale konstrukcyjne, ale S355 ma wyższą granicę plastyczności (355 MPa wobec 235 MPa), czyli przenosi większe obciążenia przy tym samym przekroju. S235 jest tańsza i łatwiejsza w obróbce, S355 pozwala projektować lżejsze, mocniejsze konstrukcje.

Odpowiednik dobiera się po składzie chemicznym i właściwościach mechanicznych, korzystając z tablic porównawczych PN/EN/DIN/AISI. Trzeba uważać, bo odpowiedniki bywają zbliżone, a nie identyczne – przy odpowiedzialnych detalach zawsze warto sprawdzić atest konkretnej dostawy.