Stal S355J2 – właściwości, skład i odpowiednik 18G2A

Co to jest stal S355J2?

Stal S355J2 to niestopowa stal konstrukcyjna według EN 10025-2, o minimalnej granicy plastyczności 355 MPa dla wyrobów o grubości do 16 mm i wymaganej pracy łamania 27 J w temperaturze -20 °C (źródło: EN 10025-2:2019). W tabelach zamienników pojawia się obok polskiego 18G2A, niemieckiego St52-3 i numeru materiałowego W.Nr 1.0577 – ale to zestawienia orientacyjne, nie gwarancja zamienności.

Z mojej praktyki w doborze materiałów wynika, że najwięcej nieporozumień rodzi się nie przy samej liczbie 355, tylko przy dwóch literach obok. To one decydują, czy blacha nadaje się na słup hali w Suwałkach zimą, czy tylko na osłonę w ogrzewanej hali. Reszta jest szczegółem wykonawczym.

Jak czytać oznaczenie S355J2 według EN 10025-2?

Oznaczenie czyta się od lewej, trzema krokami: litera rodziny, liczba nośności, klasa udarności. Rozbicie wygląda tak:

• S – structural, czyli stal konstrukcyjna przeznaczona do ustrojów nośnych, nie do obróbki cieplnej ulepszającej jak C45 czy 40HM.
• 355 – minimalna granica plastyczności R_eH w MPa, odniesiona do najcieńszego zakresu grubości; dla grubszych wyrobów wartość normowa maleje.
• J2 – wymaganie próby udarności Charpy V: 27 J przy -20 °C, badane zgodnie z ISO 148-1:2016.
• +N – stan dostawy normalizowany lub walcowany normalizująco, istotny przy grubszych blachach i konstrukcjach odpowiedzialnych.
• +AR – stan surowy po walcowaniu (as rolled), najczęściej spotykany w handlu detalicznym profili.
• W.Nr 1.0577 – numer materiałowy przypisywany S355J2 w systemie Werkstoffnummer, przydatny przy imporcie i tabelach porównawczych.

Sam zapis „S355J2″ na zapytaniu ofertowym bywa niewystarczający. Widziałem zamówienia, w których hutnik dostarczył +AR, a projektant liczył na +N – formalnie zgodne z gatunkiem, praktycznie inna blacha po zgrzewaniu wielowarstwowym. Dlatego w zapytaniu zawsze piszę pełny łańcuch: norma, gatunek, stan dostawy, wymiar, dokument odbiorowy.

Czy S355J2 to stal konstrukcyjna ogólnego przeznaczenia?

Tak, ale z zawężeniem – to stal konstrukcyjna spawalna do ustrojów nośnych, nie materiał na części maszyn pracujące na zużycie. Nie dobiera się jej przez twardość, tylko przez nośność przekroju i wymaganą udarność. Do wałków, kół zębatych czy tulei sięga się po C45 lub 40HM; do form i narzędzi po NC11LV albo WNL/1.2713.

“Warunki techniczne dostawy dla gorącowalcowanych wyrobów ze stali konstrukcyjnych niestopowych obejmują gatunki od S185 do S450, z klasami jakości JR, J0, J2 i K2 różnicowanymi wymaganiami udarności.” — CEN, EN 10025-2:2019EN 10025-2:2019

Co oznacza J2 i dlaczego akurat -20 °C?

J2 oznacza wymaganą pracę łamania 27 J przy temperaturze -20 °C w próbie Charpy’ego z karbem V (źródło: EN 10025-2:2019, ISO 148-1:2016). Litera J odsyła do wartości 27 J, cyfra 2 do temperatury badania. To jedno kryterium odróżnia S355J2 od S355JR (27 J przy +20 °C) i S355J0 (27 J przy 0 °C).

Jak wygląda próba udarności według ISO 148-1?

Próba trwa ułamek sekundy: młot wahadłowy uderza w znormalizowaną próbkę 10×10×55 mm z karbem V o głębokości 2 mm, a maszyna mierzy energię pochłoniętą przy złamaniu. Kolejność badania wygląda następująco:

1. Pobranie próbek z wyrobu zgodnie z zasadami normy przedmiotowej – kierunek pobrania wpływa na wynik i musi być udokumentowany.
2. Wykonanie karbu V pod kątem 45°, z promieniem dna 0,25 mm – odchyłka karbu potrafi zaniżyć wynik o kilkanaście dżuli.
3. Schłodzenie próbek do -20 °C w łaźni i utrzymanie temperatury do momentu uderzenia (czas transferu do młota jest w normie limitowany sekundami).
4. Uderzenie młotem wahadłowym i odczyt pracy łamania KV₂ w dżulach.
5. Uśrednienie trzech próbek – to średnia z zestawu decyduje o spełnieniu wymagania 27 J, przy dopuszczalnym obniżeniu pojedynczego wyniku zgodnie z regułami normy.

Wynik nie jest liczbą kosmetyczną. Poniżej temperatury przejścia w stan kruchy ta sama stal, która przy +20 °C gnie się plastycznie, pęka jak szkło – i tego właśnie dotyczy cała klasyfikacja JR/J0/J2.

Dlaczego J2 ma znaczenie w konstrukcjach zewnętrznych?

Bo polskie zimy schodzą poniżej zera przez kilka miesięcy, a konstrukcja spawana ma karby geometryczne w każdym połączeniu. U klientów wykonujących konstrukcje mostowe i dźwigowe obserwuję regularnie, że projektant wpisuje J2 nawet tam, gdzie obliczeniowo wystarczyłoby J0 – to margines na niepewność temperatury, prędkość obciążenia i jakość spoiny. Przy elementach grubych powyżej 30 mm ten margines robi się realnie ważny.

Jakie właściwości mechaniczne ma S355J2?

S355J2 zapewnia minimalną granicę plastyczności 355 MPa dla grubości do 16 mm, wytrzymałość na rozciąganie R_m w zakresie 470-630 MPa dla wyrobów cienkich oraz minimalne wydłużenie A rzędu 20-22 % zależnie od zakresu grubości (źródło: EN 10025-2:2019). Wraz ze wzrostem grubości wymagana granica plastyczności spada – jedna wartość dla całego asortymentu nie istnieje.

Jak zmienia się granica plastyczności dla różnych grubości?

Zależność jest schodkowa, a nie liniowa. Poniżej porządek wielkości spotykany w tabelach normowych – do projektowania zawsze bierz aktualne wydanie normy i atest partii:

Tabela jest orientacyjna i ma jeden cel: pokazać kierunek zmian. Konkretna partia jest potwierdzana atestem 3.1, nie tabelą z bloga.

Ile wynosi twardość S355J2?

Norma EN 10025-2 nie stawia wymagania twardości dla S355J2 – w praktyce pomiary dają orientacyjnie okolice 140-190 HB, ale to wynik pochodny, nie kryterium odbioru. Obserwuję, że pytanie o twardość pada niemal w każdej rozmowie z warsztatem, zwykle dlatego, że ktoś porównuje stal konstrukcyjną z narzędziową. To dwa różne światy doboru: S355J2 dobiera się przez nośność i udarność, NC11LV przez twardość po hartowaniu.

• Moduł Younga – około 210 GPa, jak dla większości stali; wybór S355 zamiast S235 nie zwiększa sztywności, tylko nośność.
• Gęstość – około 7,85 g/cm³, podstawa do liczenia masy profili przy wycenie.
• Wydłużenie A – 20-22 % zależnie od grubości i kierunku pobrania próbki.
• Udarność KV₂ – min. 27 J przy -20 °C, kryterium odbiorowe klasy J2.
• Zmęczenie – o trwałości elementu spawanego decyduje kategoria karbu złącza, nie sam gatunek stali.

Jaki skład chemiczny ma stal S355J2?

S355J2 to stal niestopowa o zawartości węgla do około 0,20-0,22 % (zależnie od grubości), manganu do 1,60 %, krzemu do 0,55 % oraz ściśle limitowanych fosforze i siarce – odpowiednio do około 0,025 % i 0,025 % w analizie wytopowej (źródło: EN 10025-2:2019). Niższy limit P i S względem klasy JR to jeden z powodów lepszej udarności.

Jak C, Mn, P i S wpływają na spawalność?

Każdy pierwiastek odpowiada tu za coś innego, a spawalność jest wypadkową całości:

• Węgiel (C ≤ ~0,20 %) – główny czynnik hartowności strefy wpływu ciepła; im wyżej, tym większe ryzyko twardych struktur martenzytycznych i pęknięć zimnych.
• Mangan (Mn ≤ 1,60 %) – podnosi wytrzymałość i wiąże siarkę w MnS, ograniczając kruchość na gorąco; wchodzi do równoważnika węgla z wagą 1/6.
• Krzem (Si ≤ 0,55 %) – odtleniacz, wpływa na rzadkopłynność jeziorka spawalniczego i wygląd lica.
• Fosfor (P) – segreguje na granicach ziaren i podnosi temperaturę przejścia w stan kruchy; dlatego w J2 limit jest ostrzejszy niż w JR.
• Siarka (S) – sprzyja rozwarstwieniom i pęknięciom krystalizacyjnym; przy obciążeniu w kierunku grubości warto zamówić wariant z gwarantowaną wartością przewężenia Z.
• Mikrododatki (Nb, V, Ti) – dopuszczalne w ograniczonych ilościach, rozdrabniają ziarno; ich sumę kontroluje się przy grubych elementach.
• CEV – równoważnik węgla podany w ateście; wartość rzędu 0,45-0,47 dla grubszych wyrobów to typowy próg, przy którym zaczyna się rozmowa o podgrzewaniu wstępnym.

Jeden zestaw liczb ze świadectwa jest wart więcej niż dziesięć tabel ogólnych. Przy grubych blachach zawsze proszę o skan atestu przed cięciem – CEV z konkretnego wytopu potrafi się różnić na tyle, że zmienia parametry WPS.

Czy S355J2 jest odpowiednikiem 18G2A?

S355J2 bywa traktowana jako współczesny odpowiednik 18G2A, ale zamienność nie jest automatyczna. 18G2A to historyczne polskie oznaczenie stali konstrukcyjnej spawalnej o podwyższonej wytrzymałości, wycofane wraz z przejściem na normy EN. Przed podstawieniem gatunku trzeba porównać normę, stan dostawy, wymagania udarności, skład i dokument odbiorowy.

Kiedy 18G2A można traktować jako odpowiednik, a kiedy nie?

Praktyczna granica przebiega tam, gdzie kończy się dokumentacja archiwalna, a zaczyna nowy projekt:

• Można – przy wstępnym szacowaniu nośności istniejącej konstrukcji z lat 80., gdy rząd wielkości granicy plastyczności jest zbieżny.
• Można – przy zamawianiu materiału na dorobienie elementu nienośnego, gdzie projektant zaakceptował podstawienie na piśmie.
• Nie wolno – przy remoncie konstrukcji mostowej lub dźwigowej bez przeliczenia i zgody projektanta konstrukcji.
• Nie wolno – gdy dokumentacja żąda konkretnej udarności w -20 °C, a dostawca oferuje „18G2A lub równoważne” bez atestu.
• Nie wolno – przy elementach spawanych o dużej grubości, gdzie różnica w CEV i stanie dostawy zmienia technologię spawania.

W przypadkach, które prowadziłem, standardem stało się przepisanie wymagań archiwalnych na aktualny gatunek EN w formie notatki materiałowej podpisanej przez projektanta. Zajmuje pół dnia. Oszczędza spory przy odbiorze.

Jak czytać St52-3 i W.Nr 1.0577 w tabelach zamienników?

Jako wskazówkę wyszukiwania, nie jako specyfikację zakupową. St52-3 to historyczne oznaczenie niemieckie z DIN 17100, rozbijane dawniej na St52-3U i St52-3N; numer W.Nr 1.0577 przypisywany jest S355J2 w systemie numerów materiałowych. Poniżej zestawienie, które sam trzymam pod ręką:

Więcej o samym gatunku znajdziesz w karcie 18G2A – właściwości i odpowiedniki, a mapowanie oznaczeń niemieckich rozwijam w tekście St52-3 i W.Nr 1.0577.

Czy stal S355J2 jest spawalna?

Tak – S355J2 należy do stali dobrze spawalnych wszystkimi typowymi metodami łukowymi (111, 135, 136, 121). Przy grubościach powyżej około 25-30 mm, sztywnych złączach i pracy w niskiej temperaturze konieczna jest kontrolowana technologia: kwalifikowana procedura WPS/WPQR według EN ISO 15614-1, dobór materiałów dodatkowych i analiza równoważnika węgla z atestu.

Jak dobrać podgrzewanie wstępne i uniknąć pęknięć zimnych?

Pęknięcia zimne powstają przy współistnieniu trzech czynników: twardej struktury w SWC, wodoru dyfundującego i naprężeń. Kolejność działań, którą stosuję na warsztacie:

1. Odczytać CEV z atestu 3.1 konkretnego wytopu, a nie z tabeli katalogowej dostawcy.
2. Oszacować grubość zastępczą złącza – teownik z trzema drogami odpływu ciepła stygnie zupełnie inaczej niż doczołowe blachy.
3. Ustalić temperaturę podgrzewania wstępnego według metody z normy spawalniczej; dla grubych elementów S355J2 typowo zaczyna się od 100-150 °C.
4. Dobrać materiały dodatkowe o kontrolowanej zawartości wodoru (elektrody zasadowe suszone, druty rdzeniowe klasy H5) i o dopasowanej udarności w -20 °C.
5. Utrzymać temperaturę międzyściegową i zapewnić powolne studzenie, np. matą izolacyjną, przy dużych przekrojach.
6. Zaplanować badania nieniszczące: VT na 100 %, uzupełnione UT lub RT dla spoin czołowych klasy odpowiedzialnej.

Jedna uwaga z doświadczenia: najczęstszą przyczyną pęknięć nie jest gatunek stali, tylko wilgotna elektroda i spawanie w nieogrzewanej hali w styczniu. Materiał zwykle jest niewinny.

Czy S355J2 wymaga obróbki cieplnej po spawaniu?

Zazwyczaj nie – dla typowych konstrukcji budowlanych i maszynowych wyżarzanie odprężające nie jest wymagane. Sięga się po nie przy dużych grubościach, wysokim poziomie naprężeń własnych, konstrukcjach ciśnieniowych lub gdy wymaga tego specyfikacja odbiorowa. Decyzję podejmuje się na etapie planu spawania, nie po wykryciu odkształceń.

“Kwalifikowanie technologii spawania na podstawie badania procedury spawania obejmuje zakres uznania obejmujący grupę materiałową, zakres grubości i pozycje spawania – poza tym zakresem procedura traci ważność.” — CEN/ISO, EN ISO 15614-1:2017EN ISO 15614-1:2017

Do czego stosuje się S355J2?

S355J2 stosuje się w konstrukcjach nośnych narażonych na obciążenia dynamiczne i niską temperaturę: mostach, konstrukcjach hal, elementach dźwigowych, ramach maszyn, blachownicach spawanych i konstrukcjach zewnętrznych. Jej przewaga nad S235JR to nie tylko wyższa nośność, lecz gwarantowana udarność 27 J w -20 °C, kluczowa przy złączach spawanych.

Które zastosowania uzasadniają wybór J2 zamiast tańszej klasy?

Siedem typowych sytuacji z rynku, w których J2 broni się kosztowo:

• Mosty i wiadukty stalowe – obciążenie zmienne plus ekspozycja na mróz, gdzie dokumentacja praktycznie zawsze żąda co najmniej J2.
• Blachownice spawane – grube pasy i sztywne węzły, w których lokalne naprężenia własne sumują się z obciążeniem eksploatacyjnym.
• Wysięgniki i ramy żurawi – cykliczne obciążenie plus praca całoroczna na zewnątrz.
• Konstrukcje wsporcze pod zbiorniki i silosy – awaria oznacza tam skutki daleko poza samą konstrukcją.
• Ramy maszyn ciężkich – drgania i udary robocze wymagają zapasu ciągliwości, nie tylko wytrzymałości.
• Elementy konstrukcji offshore i portowych – wilgoć, sól i niska temperatura równocześnie.
• Konstrukcje remontowane po 18G2A – gdzie nowy element musi być nie gorszy niż stary materiał z lat 70.-80.

W zastosowaniach wewnętrznych, przy statycznym obciążeniu i temperaturze dodatniej, S355JR bywa w pełni wystarczające – i tańsze. Przepłacanie za J2 na wsporniku pod instalację w ogrzewanej hali to nie ostrożność, tylko rozrzutność. Porównanie całej rodziny opisałem szerzej w karcie gatunki stali konstrukcyjnych S235 S275 S355.

S355J2 a S355JR i S355J0 – którą klasę udarności wybrać?

Wybór klasy sprowadza się do temperatury próby udarności: S355JR – 27 J przy +20 °C, S355J0 – 27 J przy 0 °C, S355J2 – 27 J przy -20 °C (źródło: EN 10025-2:2019). Skład chemiczny i granica plastyczności są zbliżone, więc różnicę robi ciągliwość w niskiej temperaturze oraz ostrzejsze limity fosforu i siarki.

Czym praktycznie różnią się JR, J0 i J2?

Powyżej J2 znajduje się jeszcze K2, z wymaganiem 40 J przy -20 °C – stosowane, gdy specyfikacja wymaga wyraźnie większego zapasu ciągliwości. Szczegółową analizę pary J0/J2 rozwijam w tekście S355J0 a S355J2 – różnice.

Czy można zamienić S355J2 na S355JR w gotowym projekcie?

Nie bez zgody projektanta – zamiana w dół po klasie udarności zmienia założenia dotyczące odporności na pękanie kruche i bywa wprost zakazana przez specyfikację. Odwrotny kierunek, czyli podstawienie J2 zamiast JR, jest zwykle bezpieczniejszy technicznie, ale też wymaga potwierdzenia, bo może wpłynąć na parametry WPS i zapisy dokumentacji powykonawczej.

Jak zamawiać S355J2 z właściwym atestem?

Zamówienie powinno zawierać sześć elementów: normę (EN 10025-2), gatunek z klasą (S355J2), stan dostawy (+N lub +AR), wymiary i tolerancje, wymagany dokument odbiorowy (atest 3.1 wg EN 10204:2004) oraz badania dodatkowe, jeśli projekt ich wymaga. Sama nazwa gatunku bez normy i stanu dostawy to zamówienie niedookreślone.

Co powinno znaleźć się w zapytaniu ofertowym?

Checklista, którą przekazuję działom zakupów – przechodzi się ją w dwie minuty, a chroni przed tygodniami korespondencji reklamacyjnej:

1. Norma i gatunek – „EN 10025-2, S355J2+N”, nigdy samo „S355″ ani samo „1.0577″.
2. Wyrób i wymiar – blacha, płaskownik, dwuteownik HEB/IPE, rura, z pełnym wymiarem i długością.
3. Dokument odbiorowy – świadectwo 3.1 według EN 10204:2004 dla konstrukcji odpowiedzialnych; 2.2 wystarcza tylko przy elementach nienośnych.
4. Wymagania dodatkowe – udarność potwierdzona w ateście, CEV, klasa jakości powierzchni, tolerancje wg EN 10029 lub EN 10034.
5. Badania NDT – UT blach na rozwarstwienia, gdy element pracuje w kierunku grubości lub jest bazą pod spoinę czołową o pełnym przetopie.
6. Właściwości w kierunku Z – klasa Z15/Z25/Z35 przy węzłach krzyżowych o dużej grubości.
7. Traceability – wymóg oznakowania wytopu na wyrobie, żeby po pocięciu dało się przypisać materiał do świadectwa.

Jak zweryfikować atest 3.1 po dostawie?

Weryfikacja zajmuje kwadrans i sprowadza się do porównania czterech rzeczy: numeru wytopu na blasze z numerem w świadectwie, gatunku i stanu dostawy z zamówieniem, wyników R_eH/R_m/A z wymaganiami normy oraz temperatury i wyników próby udarności. Jeśli w rubryce udarności widnieje +20 °C, dostałeś JR – niezależnie od tego, co napisano w nagłówku oferty. Krok po kroku rozpisałem to w materiale jak czytać atest 3.1 stali.

Dane i wydania norm sprawdzone: lipiec 2026. Ceny, dopłaty za normalizowanie i dostępność wymiarów zmieniają się w cyklu miesięcznym – przed wyceną warto odświeżyć zapytanie u dystrybutora. Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje decyzji projektanta konstrukcji ani zapisów dokumentacji technicznej konkretnego obiektu.

Najczęściej zadawane pytania

Czy S355J2 jest odpowiednikiem 18G2A?

S355J2 jest często traktowana jako współczesny odpowiednik 18G2A w tabelach materiałowych, ponieważ obie stale należą do klasy konstrukcyjnych spawalnych o podwyższonej wytrzymałości. Nie oznacza to automatycznej zamiany w każdym projekcie – trzeba sprawdzić normę, stan dostawy, wymagania udarności, skład chemiczny i dokument odbiorowy. Przy konstrukcjach nośnych podstawienie powinien zaakceptować projektant.

Co oznacza J2 w S355J2?

J2 oznacza wymaganą pracę łamania 27 J przy temperaturze -20 °C w próbie Charpy’ego z karbem V (EN 10025-2:2019, ISO 148-1:2016). To wyższa klasa udarności niż JR (+20 °C) i J0 (0 °C). Dlatego J2 wybiera się do konstrukcji zewnętrznych, mostowych i obciążonych dynamicznie.

Jaki numer materiału ma S355J2?

Dla S355J2 najczęściej spotyka się numer materiałowy W.Nr 1.0577. Numer należy jednak potwierdzić z aktualnym wydaniem normy i dokumentem odbiorowym, bo sam Werkstoffnummer nie opisuje ani stanu dostawy, ani wymagań dodatkowych. W zamówieniu zawsze podawaj normę EN, gatunek i stan dostawy obok numeru.

Czy S355J2 jest spawalna?

Tak, S355J2 jest stalą spawalną i jedną z najczęściej stosowanych w konstrukcjach spawanych. Przy większych grubościach, sztywnych złączach i elementach odpowiedzialnych wymagane są kontrolowane parametry: kwalifikowana procedura WPS według EN ISO 15614-1:2017, analiza równoważnika węgla z atestu i często podgrzewanie wstępne. Materiały dodatkowe powinny mieć gwarantowaną udarność w -20 °C.

Czym S355J2 różni się od S355J0?

Różnica dotyczy przede wszystkim temperatury próby udarności: S355J0 ma wymaganie 27 J przy 0 °C, a S355J2 przy -20 °C. Granica plastyczności i wytrzymałość na rozciąganie są w obu przypadkach zbliżone. Klasa J2 ma też ostrzejsze limity fosforu i siarki, co przekłada się na lepszą odporność na pękanie kruche.

Do czego stosuje się S355J2?

S355J2 stosuje się w konstrukcjach nośnych, mostowych, zewnętrznych, ramach maszyn, blachownicach, wysięgnikach dźwignic i elementach spawanych pracujących w niskiej temperaturze. Wybiera się ją tam, gdzie oprócz nośności liczy się gwarantowana udarność. W ogrzewanych halach przy obciążeniu statycznym często wystarcza tańsza S355JR.

Czy S355J2 to to samo co St52-3?

St52-3 jest historycznym oznaczeniem niemieckim według DIN 17100, zestawianym w tabelach z rodziną S355 i numerem 1.0577. Przy zakupie nie należy jednak polegać wyłącznie na nazwie historycznej – stara norma nie rozróżniała klas udarności w identyczny sposób jak EN 10025-2. Zgodność trzeba potwierdzić normą, stanem dostawy i atestem.

Czym różni się S355J2+N od S355J2+AR?

+N oznacza wyrób normalizowany lub walcowany normalizująco, a +AR wyrób w stanie surowym po walcowaniu. Różnica dotyczy struktury i jednorodności właściwości, szczególnie widocznej przy grubych blachach. Przy konstrukcjach odpowiedzialnych i grubościach powyżej 40 mm projektanci zwykle wskazują +N, a starszy zapis S355J2G3 w praktyce zakupowej odpowiada właśnie temu wariantowi.

Źródła i literatura

1. CEN (2019): EN 10025-2 – Hot rolled products of structural steels. Part 2: Technical delivery conditions for non-alloy structural steels – podstawowa norma dla gatunku S355J2, wymagań mechanicznych, składu i klas udarności.
2. CEN (2004): EN 10204 – Metallic products. Types of inspection documents – definicje dokumentów odbiorowych 2.1, 2.2, 3.1 i 3.2.
3. ISO (2016): ISO 148-1 – Metallic materials. Charpy pendulum impact test. Part 1: Test method – metodyka próby udarności będąca podstawą interpretacji klas JR/J0/J2/K2.
4. CEN/ISO (2017): EN ISO 15614-1 – Specification and qualification of welding procedures for metallic materials. Welding procedure test – zasady kwalifikowania technologii spawania stali konstrukcyjnych.
5. Dokumentacja archiwalnych Polskich Norm dla stali 18G2A – do weryfikacji w zbiorach normalizacyjnych przed każdym podstawieniem materiału w konstrukcji istniejącej (status: wymaga potwierdzenia w dokumentacji projektowej obiektu).

inż. Paweł Sokołowski

Inżynier metalurg z ponad 15-letnim doświadczeniem w laboratorium badań materiałowych i dziale kontroli jakości stali. Na co dzień zajmuje się badaniami własności mechanicznych, analizą składu chemicznego wytopów i oceną zgodności gatunków z normami PN-EN. Współpracował z hutami, kuźniami i zakładami obróbki cieplnej przy doborze stali do zastosowań konstrukcyjnych i narzędziowych. Na Gatunkistali.pl porządkuje wiedzę o gatunkach stali i stopów – od oznaczeń i odpowiedników po praktyczne porównania.